Þegar skattkerfisbreytingar eru innleiddar þarf að huga gaumgæfilega að mögulegum áhrifum þeirra.

Gjaldtöku á bifreiðar var nýlega breytt og var gert ráð fyrir ríflega sjö milljörðum aukalega í ríkissjóð á árinu 2026 á þeim forsendum að breytingarnar hefðu engin áhrif á eftirspurn. Samtök atvinnulífsins bentu á að það yrði ólíklega niðurstaðan og töldu að tekjur ríkissjóðs yrðu minni en áætlað var, sem mun raungerast miðað við nýjustu vísbendingar.

Fleiri skattahækkanir eru á teikniborðinu sem áhrifameta þarf með fullnægjandi hætti, s.s hækkun virðisaukaskatts á baðlón úr 11% í 24%. Nær öll ríki Evrópu skattleggja ferðaþjónustu í mun lægra skattþrepi en hinu almenna í þeirri viðleitni að styðja við samkeppnishæfni greinarinnar, enda skapa ferðamenn ýmsar afleiddar tekjur víðs vegar í hagkerfinu sem ríkissjóður nýtur góðs af. Raunar mætti iðka þá hugsun víðar í hagkerfinu að hófleg skattheimta geti skilað meiri tekjum en íþyngjandi skattheimta vegna aukinna umsvifa.

Mikil fjárfesting hefur átt sér stað í uppbyggingu baðlóna á undanförnum árum, sem mun svala ríkri þörf fyrir fjölgun valkosta í afþreyingu fyrir ferðamenn, innlenda sem erlenda, víðs vegar um landið og stuðla að bættri nýtingu annarra innviða í greininni.

Náttúruböð og heilsulindir eru vinsælasta afþreying ferðamanna og mikilvægi þeirra fyrir ferðaþjónustu í heild sinni því ótvírætt. Í könnun frá 2021 sögðu 12% ferðamanna að ferð þeirra í Bláa lónið hafi verið það minnisstæðasta úr Íslandsferðinni.

Ísland er nú þegar dýr áfangastaður og sífellt fleiri sem svara því til að Íslandsferðin hafi ekki verið peninganna virði. Hvaða áhrif mun það hafa á komu, neyslu og upplifun ferðamanna að gera ferðina enn dýrari með aukinni skattheimtu? Er varlegt að gera ráð fyrir því að ferðamenn haldi áfram að sækja landið heim, sama hvað það kostar? Líklega ekki.